Máis música

Nun mesmo día dúas entradas, teño o día musical, unha cousa menos seria pero non por iso de menos calidade. O Coro do Exercito Sovietico (ruso ) cantando cos Leningrad Cowboys.

Outra de música

Un dos máis grandes poetas irlandeses da actualidade, e non o digo eu…

Facendo política ficción cos prexuizos e os nomes

Que este goberno galego (por chamarlle de algún xeito) que nos toca soportar é unha bolsa chea de prexuizos e que non ten norte é unha realidade palpábel. Tampouco non se inventa nada dende aquí. Paro, lingua, incapacidade política, mediocridade e un longo etc.

Cando chegaron, o primeiro que fixeron foi desmantelar, desmantelar e desmantelar. Un ano despois, todo desmantelado e nada sobre a mesa. Un ano despois están aínda executando (o pouco que están facendo) o que facía dous que estaba plantexado.

Un dos casos claros foi o de Mancomún, o centro de referencia do software libre. Xa se falou neste espazo dese tema: despois dun ano, o único que temos claro, é que hai un ano perdido, que Mancomún non sabemos a que se adica, e que vai ser unha empresa privada quen xestione o traballo que non están facendo. Curioso que se saque a concurso público un contrato por non facer nada…

O que lle deixaron foi o nome, tal vez porque Mancomún ten un espazo gañado na rede. Menos mal que  o nome non lles molestaba e non se lles ocorreu facer campaña como co tema do nome das galescolas; polo de galego ou polo de escolas???. Eu digo que polas dúas cousas: o galego xa sabemos que lles molesta, e as escolas parece que tamén; por iso de políticas tan igualitarias como eliminar os libros gratis, ou que dende que chegaron non se abrise outra galescola. Ao proxecto acabaron chamándolle “galiña azul”… eu prefería Marela. Máis realista e entroncado co país. Aínda que boto de menos unha enquisa aos pais e nais.

Imos facer política ficción con isto dos nomes. E se resulta, que como coas galescolas, esta xente interpreta que detrás dese nome “Mancomún” existía unha escura intencionalidade para que as hordas de galegas e galegos cantasen o himno galego nos locais da Rede de Dinamización, ao tempo que eran sometidas/os a torturas psicolóxicas que nin o propio Rambo sería capaz de soportar, facendolles usar o Firefox en galego?

E se descobren que fai anos existía xa un proxecto que se chamaba Mancomún e que era xestionado polos CAF e que tamén era un centro de recursos, so que para estudantes da USC? apostamos a que saltarían as alertas nos cuarteis do PP e o nome pasaría á historia en catro segundos.  Se esta información chega aos seus oídos, aposto mil pesos a que o que é política-ficción se transforma en realidade.

Claro que isto nunca vai pasar, porque nos cuarteis do PP pouca ou ningunha xente hai que estudara en Compostela; so hai que ver o currículo dos nosos conselleiros. Todos estudaron no “extranxeiro”. Non fora que as nosas Universidades os “limitasen” e agora non puidesen facer ese magnífico traballo de “liberar” o país.

Galego nas TIC. Adicado a Forga

Chégame unha consulta para preguntarme se poden instalar o sistema operativo de Microsoft nun equipo nunha empresa. Resúltame chocante esa empresa me fixera esa consulta. Sei moi ben que  a xente que me fixo a consulta non usa software privativo e eu tampouco o instalo nin administro. Preguntei o motivo: o cliente ( FORGA ) empeñase en enviar documentos de traballo no formato nativo da ferramenta ofimática de Microsoft. (docx)  Non teño experiencia para poder falar das bondades, problemas, propiedades desa aplicación xa que nunca traballei con ela, e fai anos que non vexo os produtos de esa empresa diante.
Máis si teño constancia dos enormes problemas que supón traballar con ese formato. Principal, interoperabilide.
O formato nativo que xera esa aplicación non ten ningunha, nula ou  inexistente. Que significa iso??? sinxelo, que para poder comunicarte con FORGA (polo menos dende a parte de FORGA que usa ese software), esta entidade obrígache a usar un software específico. Curiosa interpretación de quen proxecta outros valores como a diversidade, o respecto ás linguas minorizadas, os valores cooperativos, e o máis importante, a formación; non se supón que FORGA se adica á formación??? que clase de valores proxecta con este comportamento???…

Existen milleiros de argumentos nos que basearse para non usar software privativo, máis eu centrareime nun deles, a lingua.

Non teño claro se ese software está en galego ou non, tal vez si; non sei se hai corrector gramatical ou ortográfico para esa lingua, ao mellor si, non o sei.
O que si teño claro, é que o feito de que ese software estea en galego, non responde máis que á estratexia litúrxica para poder xustificar a presenza masiva deste software na administración pública.
A presenza do galego está en función do interese da empresa e non da cidadanía, tendo a poboación que someterse ás decisións da multinacional en canto ao ciclo de presenza do noso idioma nos seus produtos.

Pero hai cuestións aínda peores… un software localizado ao galego do que non temos recuperación de lingua de ningún tipo; téñense usado recursos públicos, xa fora a través a inxección de cartos, ou o a cesión de entidades públicas, para que unha multinacional nos conte que ten interese no noso idioma. A lingua pechouse e non sabemos nada, non temos o ficheiro de lingua. Recursos públicos tirados.
Os correctores, non se lles pode tocar, non podes cambialos.
Tecnoloxía pechada…
E a Galiza non lle interesa a tecnoloxía pechada cando da lingua se trata, porque non fará outra cousa que propiciar que perdamos aínda máis o carro da presenza do noso idioma nas TIC.

Pero a cousa aínda é máis sangrante: existe toda unha lexión de xente que si traballa porque a nosa lingua teña unha presenza real nas TIC, con orgullo, colaborando con outra moita xente ao redor do mundo, tendendo pontes, proxectando valores, orgullosa de ser diferente, poñendo en valor esa diferenza que nos enriquece e nos une con millóns e millóns de persoa no planeta.
Toda esa xente que defende dende o individual e dende as colectividades nas que participa eses mesmos valores que se lle presupoñen a unha entidade como FORGA.
http://trasno.net/
http://www.ciberirmandade.org/sitio2009/
http://www.ubuntuengalego.org/
http://www.g11n.net/

Correctores ortográficos, gramaticais, orientados á linguaxe de inclusión, toda unha tecnoloxía que nos permite localizar software (libre) de altísima calidade para que poidamos desfrutar das nosas computadoras en galego.

É máis, computadoras que falan na lingua das computadoras sen ningún problema garantindo a interoperabilidade.

Persoalmente, pola afinidade que me une a FORGA e a CIG, espero que esta situación mude o máis rápido posíbel, e que FORGA asuma a interoperabilidade nos formatos e a presenza do galego nas TIC como unha das máximas da súa existencia.

Tecnoloxía+terraza=foder que ben se ta, carallo!!!

Rúa do Castro, ao lado da casa do Concello, no bar A Banca, Betanzos.
Sufrindo un montón…

E non era Bianca…

Santiago é moi peculiar, bastante máis do que a xente pensa. Poño un exemplo sinxelo, nun bar pola noite, varias persoas sentadas. Eu e outras dúas friboliazando buscando o nome para unha peli porno galega ambientada no mundiño nacionalista-independentista.
Outro tentando ligar con outra falandolle de Léolo. Mil pesos se vexo iso en Betanzos, ou na Coruña, ou en Vigo… Alguén me pode explicar como se pode ligar falando desa peli???

Léolo vina fai anos “porque sono, eu o estou”, tantra que repite o chaval seguido. A peli, moi recomendábel dende logo, pero tamén recomendábel alonxar coitelas de barbear non vaia ser que entre a depresión.

Nunha das cousas nas que hai que fixerse é na banda sonora:
01. Alleluia – Marie Keyrouz
02. Spem in Alium – The Tallis Scholars
03. L’Orange – Gilbert Becaud
04. Gloria (Misa Criolla) – Ariel Ramírez y Los Fronterizos
05. The Lady of Shallott – Loreena McKennit
06. Sabhuya – Bangal
07. Tejbeit – Ethiopian Musicians
08. Prelude in Tchahargah – Mahmoud Tabrizi Zadeh
09. Call to a Prayer – Baaba Maal
10. You Can’t Always Get What You Want – The Rolling Stones
11. Cold Cold Ground – Tom Waits
12. Temptation – Tom Waits
13. Shamas-ud-doha, badar-ud-duja – Nusrat Fateh ali Khan
14. Song of Complaint – Atranik Askarian & Khatchadow Khatchaturian
15. Chanson de Bianca – Giuditta del Vecchio
que non está publicada como tal, ainda que non é difícil conseguir os temas.

Nusrat Fateh ali Khan entrando en trance:

A terceira fase

Mantendo unha conversa cun amigo fai uns días, conseguín mellorar e clarificar a idea de cal era o camiño que había que seguir. Estaba na cabeza pero non suficientemente artellada.
Agora penso que xa o teño. O galego e a súa presenza nas TIC, e polo tanto o galego como lingua de uso e con prestixio.
Primeiro foi asumir que o Software Libre e o coñecemento libre son a vía que temos para contrarrestar o poder do españolismo na produción cultural.
O software libre e o coñecemento libre é o xeito que temos de poder equilibrar o discurso esmagador de “lingua útil-lingua non útil”.
O segundo paso era poder acceder ás aplicacións no noso idioma.
Para producir en galego, que menos que ter as aplicacións en galego. Iso necesitaba dun traballo artellado. En certa medida está, máis ou menos conseguido aínda que a “comunidade” de localización sexa extremadamente feble (o traballo coordinado dende Mancomún danos uns anos de marxe até que as localizacións perdan calidade ou non teñan continuidade).
Agora queda a terceira, a complexa, a dos contidos. Non existen contidos. Non traspasamos aínda a fronteira da xeración de obra nova, ou de recurso novo. E aquí queda moitísimo traballo por facer, por non dicir todo.
Se sacamos algún que outro contido, non temos practicamente nada de cultura libre xerada en galego. E teño clarísimo que é o único camiño que temos para competir coa maquinaria do modelo de industria “cultural” que se deseña dende os centros de poder españois.
E niso andamos. O Galeoke vai para diante, como punta de lanza para incentivar outros proxectos.
Estamos pois xa na terceira fase.

Nunca sentín especial paixón por Manolo García

Cando Mancomún deixou de ser noso

Mancomún foi un punto de encontro. Uniu as distintas sensibilidades e distintas formas de entender o Software Libre. Con acertos e erros foi transformándose nunha referencia en Galiza para todas aquelas persoas que levaban anos traballando a prol do Software Libre.

Ninguén lle diu o poder para centralizar o movemento asociativo galego, GUGL’s, empresas, administración pública, grupos de tradución etc… foi un traballo paseniño. Ninguén llo diu explicitamente pero o traballo desenvolvido por Mancomún fixo que se gañase a pulso ese dereito. E ninguén dixo nada porque todo o mundo se sentía partícipe, sentía que en certa medida o proxecto era parte propia.